Ο Οδυσσέας, ο γιος του Λαέρτη από την Ιθάκη, όπως εξιστορεί ο Όμηρος τις περιπέτειες του, γύρισε στην Ιθάκη του δέκα χρόνια μετά τη λήξη του Τρωικού πολέμου αφού πρώτα ταλαιπωρήθηκε αφάνταστα στον δρόμο για τον γυρισμό. 
Το δικό μου οδοιπορικό ξεπέρασε κατά πολύ εκείνο του πολυμήχανου Οδυσσέα, αφού για πενή-ντα ένα χρόνια πάλευα με τα κύματα περνώντας από Λαιστρυγόνες, Σειρήνες, τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη για να φτάσω στη δική μου Ιθάκη...
Μια πορεία μέσα από τον χρόνο παλεύοντας να μαζέψω τα κομμάτια του δικού μου χωριού και να τα ενώσω μαζί ούτως ώστε να ολοκληρώσω την εικόνα του. 
Ξεκινώντας ιστορικά από το έτος 1850, γενέθλιο έτος του χωριού Λιβερά, και περνώντας από τες Συμπληγάδες της εισβολής, της κατοχής και του ξεριζωμού έφτασα μέχρι τη σημερινή εποχή. 
Τα Λιβερά, το δικό μου χωριό, κατέχεται παράνομα από τους Τούρκους εισβολείς, από το καλοκαίρι του 1974, από αυτούς που ονόμασαν την πράξη τους ειρηνευτική επιχείρηση, αλλά εδώ και πενήντα ένα χρόνια βρίσκονται ακόμα στην Κύπρο χωρίς λόγο. 
Τα δικά μας όπλα που δεν μπορεί κανένας να μας τα πάρει από τα χέρια μας, είναι το δίκαιο του αγώνα μας και η ελπίδα του γυρισμού. 
Μ’ αυτά πορευόμαστε!